Podziwianie gwiazd i camping to tylko niektóre z możliwości dostępnych podczas pobytu na Górze Mudawara

Dodano cze 09, 2018

W odległości zaledwie 90 km, czyli godziny i 15 minut drogi samochodem od stolicy Egiptu, Kairu, znajduje się jedna z siedmiu egipskich oaz, Fajum, gdzie cały rok można cieszyć się z umiarkowanych temperatur.

Oprócz zabytków pochodzących z czasów faraonów, ery grecko-rzymskiej, koptyjskiej i muzułmańskiej można tu podziwiać wydmy, palmy, jeziora i doliny, a także różne gatunki dzikich zwierząt i ptactwa. To warte odwiedzenia miejsce jest krainą o bogatej historii, gdzie odkryjesz dziewiczą przyrodę!

Na jej obszarze znajduje się wiele jezior, jedyny stały wodospad w Egipcie i niezwykła góra Mudawara (Jebel al-Mudawara), położona na zachód od jeziora Fajum.

Góra Mudawara jest położona w odległości zaledwie kilkuset metrów na południe od drogi Wadi El Rayyan, zaraz za miejscem, w którym droga skręca w kierunku północnym od jeziora Fajum. Można zaparkować przy drodze, choć niektórzy turyści przejeżdżają przez pustynię i parkują u podstaw tej formacji górskiej.

Trzy główne szczyty górskie dopełnia kilka wzniesień skierowanych na zachód. Najbardziej wysunięty na wschód szczyt skalny zaskakuje wgłębieniem znajdującym się na jego wierzchołku. Jest tak niewielki, że nie został uwzględniony w mapach Google Earth. Co ciekawe, to właśnie do niego najtrudniej jest dotrzeć, a jego wierzchołek znajduje się najprawdopodobniej poniżej poziomu morza.

Powstanie góry Mudawara 45 milionów lat temu wiąże się z przedśrodkowym okresem epoki eocenu, podczas której masy skalne przesuwały się na północ Egiptu, tworząc łuki górskie nachylone w kierunku północno-wschodnim i południowo-zachodnim.

Ze szczytu góry rozciąga się wspaniały widok, a charakterystyczna dla niej otwarta przestrzeń jest usiana tzw. „anielskimi dołami” przypominającymi skamieniałe monety charakterystyczne dla tego regionu. Powierzchnia obszaru charakteryzuje się załamaniem refrakcyjnym i została wypełniona wodą jako część rozległego jeziora. Pod koniec jednej z epok geologicznych zwanej plejstocenem jezioro zaczęło stopniowo wysychać.

Cały obszar był narażony na czynniki erodujące, które uformowały góry i otaczający je obszar i wydmy piaskowe, a także przyczyniły się do usunięcia składu chemicznego powierzchni oraz szczątków i pozostałości zwierząt, które były do niej przyczepione.